Civilization series: Ένας κολοσσός του strategy (Μέρος Α)

Μετρώντας τουλάχιστον 26 χρόνια πορείας και συνεχίζοντας, μπορεί να χαρακτηριστεί δικαίως και ως ο βασιλιάς των 4X παιχνιδιών.  Ο λόγος γίνεται για το Civilization. Με αφορμή λοιπόν το επερχόμενο expansion Rise And Fall (8/2/18) για την νεώτερη έκδοση της σειράς Civilization VI,  θα κάνουμε ένα αφιέρωμα στον κολοσσό αυτόν των παιχνιδιών στρατηγικής.

Για όσους δεν έχει τύχει να παίξουν κάποιον τίτλο της εν λόγω σειράς, να πούμε ότι το Civilization είναι ένα turn based 4Χ (eXplore, eXpand, eXploit,  eXterminate) παιχνίδι στρατηγικής. Ο παίκτης με αφετηρία το 4000 π.Χ. διαλέγει τον λαό της αρεσκείας του και ξεκινώντας από την μικρή του νομαδική φυλή, καλείται να χτίσει μια αυτοκρατορία, που θα αντέξει το πέρας του χρόνου. Το στοιχείο που κάνει τόσο επιτυχημένη και αγαπητή τη σειρά αυτή παιχνιδιών είναι, πως παρά το περίπλοκό της αντικείμενο με τις μικρές και μεγάλες βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες επιλογές που πρέπει να κάνει ο παίκτης, παραμένει άμεση και user friendly κατά μία έννοια. Σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια στρατηγικής που θέλουν πολύ περισσότερο διάβασμα κι έχουν λιγότερη δράση, το Civilization βρίσκει τη χρυσή τομή και η ώρα περνά απολαυστικά και ξεκούραστα.

Όλα ξεκινούν λοιπόν με τον Sid Meier. Επηρεασμένος από επιτραπέζια παιχνίδια στρατηγικής όπως το Risk και το ομώνυμο Civilization, ο Meier θα σχεδιάσει ένα παιχνίδι βασισμένο στην ανθρώπινη ιστορία. Το 1991 θα έρθει από την Microprose ο πρώτος τίτλος της σειράς.  Μπορεί να ήταν μόλις 3,5MB, αλλά το Civilization είχε 15 διαφορετικούς πολιτισμούς/λαούς και μερική δυνατότητα για διαμόρφωση του χάρτη, του κλίματος και της ηλικίας του κόσμου. Τα σενάρια για νίκη ήταν δύο απλά και λιτά. Ο παίκτης είτε θα κατακτούσε μέσω πολέμου όλο τον πλανήτη, είτε μέσω επιστήμης και διπλωματίας θα έφτιαχνε ένα διαστημόπλοιο για τον  μακρινό πλανήτη Alpha Centauri. Από ένα bug στον κώδικα, κατά την ύστερη δημοκρατική εποχή του παιχνιδιού έχουμε κι ένα από το πιο αστεία παράδοξα και “inside jokes” της σειράς. Ο ειρηνιστής Gandhi ρίχνει αβέρτα ατομικές βόμβες…. Αυτό λοιπόν το bug όχι μόνο δεν διορθώθηκε στις μελλοντικές εκδόσεις αλλά συνεχίστηκε και αποτελεί αυτοσαρκαστικά πλέον παράδοση και χαρακτηριστικό του συγκεκριμένου ηγέτη, δίνοντας έναν ακόμα λόγο να αγαπάς αυτή τη σειρά παιχνιδιών.

Προσπαθώντας να εκμεταλλευτούν την δημοτικότητα του πρώτου τίτλου στην Microprose καταπιάνονται με τον σχεδιασμό του δεύτερου παιχνιδιού. Το 1996 έρχεται το Civilization II. Ο Meier αυτή τη φορά δεν είχε μέρος στο παιχνίδι, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει μια νομική διαμάχη, την οποία και θα κερδίσει. Έτσι τα δικαιώματα της σειράς παιχνιδιών περνούν εξ’ ολοκλήρου σε αυτόν και στη νεοσύστατη τότε εταιρεία του Firaxis, κάτι που συνεχίζεται ασφαλώς έως σήμερα. Αρκετές ήταν οι αλλαγές και βελτιώσεις στον δεύτερο τίτλο της σειράς. Στο CivII αρχικά εγκαταλείπεται η κατοπτική (top down) κάμερα και έχουμε μια ισομετρική προοπτική τρίτου προσώπου. Οι λαοί ανέρχονται στους 21 με ανώτερο τους 7 στον χάρτη και αν καταστραφεί κάποιος εξ’αυτων νωρίς κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού μπορεί να επιστρέψει αργότερα. Αντίστοιχα υπάρχει εμπλουτισμός και βελτίωση σε συστήματα μάχης και άλλους αυτοματισμούς. Ίσως το πιο cult στοιχείο, που έχει μείνει αξέχαστο σε όσους έπαιξαν το CivII είναι το συμβούλιο. Πέντε ηθοποιοί υποδυόμενοι συμβούλους στρατιωτικών, ερευνητικών, εμπορικών, εξωτερικών και πολιτισμικών υποθέσεων, δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας. Το CivII θα έχει δυο expansion packs το Conflicts In Civilization (1996) που θα προσθέσει νέους χάρτες, σενάρια, βελτιωμένο τεχνολογικό δένδρο και μονάδες και το Fantastic Worlds (1997) προσθέτοντας σενάρια για φανταστικές καταστάσεις όπως ξωτικά ή αποικία στον Άρη. Μια τελική μορφή έρχεται με το Civilization II: Test Of Time, ένα επί της ουσίας gold edition του παιχνιδιού.

Οι μεγάλες αλλαγές έρχονται το 2001 με τον τρίτο τίτλο, το Civilization III. Στο CivIII κάνουν την εμφάνιση τους αρκετά από τα γνωρίσματα που θεωρούμε δεδομένα στους νεώτερους τίτλους. Ο παίκτης έχει έξι τρόπους πλέον να νικήσει. Στην ολοκληρωτική κατάκτηση του πλανήτη και την διαστημική αποστολή στο Alpha Centauri προστίθενται η νίκη μέσω κατοχής των 2/3 παγκόσμιας χερσαίας έκτασης και πληθυσμού, η διπλωματική νίκη μέσω κατασκευής του ΟΗΕ, η πολιτισμική νίκη και η βαθμολογική στο τέλος των γύρων το έτος 2050. Έχουμε την εμφάνιση των πόρων με στρατηγικούς, πολυτελείας και bonus, διαμορφώνοντας διαφορετικά τον τρόπο παιχνιδιού. Οι λαοί είναι 16 αυτή τη φορά, όμως ο καθένας έχει τη δική του ειδική στρατιωτική μονάδα, και αισθητά καλλίτερη μάχη. Τέλος υπάρχουν μηχανισμοί όπως η διαφθορά και η εθνική/πολιτισμική ταυτότητα που προσθέτουν κι άλλο βάθος στο παιχνίδι. Το CivIII είχε δυο exp. packs το Play the World (2002), που πρόσθεσε οκτώ νέους λαούς, σενάρια, μονάδες και θαύματα του κόσμου και εισήγαγε ένα άνευ γύρων παιχνίδι κινούμενο προς μια RTS μορφή, το οποίο στο multiplayer αποδείχθηκε άκρως προβληματικό. Δεύτερο ήρθε το Conquest (2003) κι έφερε άλλους οκτώ νέους λαούς, νέα θαύματα, νέες κυβερνήσεις (φεουδαρχία, φασισμός) μεταξύ άλλων αλλαγών.

Φτάσαμε στο 2005 με το Civilization IV και προσωπικό αγαπημένο, όντας αυτό με το οποίο γνώρισα την εν λόγω σειρά. Στο CivIV έχουμε κάποια στοιχεία που συνεχίζονται αναβαθμισμένα από τα προηγούμενα παιχνίδια αλλά και πάλι γίνονται μεγάλες αλλαγές. Η πιο εμφανής εξ’ αυτών είναι τα μακράν καλλίτερα 3D γραφικά. Το παιχνίδι είναι πολύ πιο όμορφο στο μάτι αλλά και στα αυτί. Στο CivIV έχουμε με διαφορά την καλλίτερη μουσική συνοδεία όλων των παιχνιδιών της σειράς μέχρι και σήμερα με original θέματα για τους ηγέτες και μια εξαιρετική συλλογή έργων μεγάλων συνθέτών σε αντιστοιχία μες τις εποχές του κόσμου. Ίσως το πιο αξιοσημείωτο όλων είναι η εμφάνιση της θρησκείας. Στο CivIV ο παίκτης μπορεί να ιδρύσει μια ή και παραπάνω από τις θρησκείες του κόσμου το οποίο επιφέρει διάφορα οφέλη με την κορωνίδα αυτών να είναι το Αποστολικό Παλάτι, το οποίο λειτουργεί περίπου όπως ο ΟΗΕ και παράλληλα με αυτόν. Η διπλωματία έχει εμπλουτιστεί αισθητά, έτσι ώστε ο παίκτης να έχει μια σαφή εικόνα των διπλωματικών συνεπειών και των σχέσεων του με τους άλλους λαούς εν συναρτήσει των πράξεων του. Ακόμα εισάγεται για πρώτη φορά η έννοια του λαμπρού.μεγάλου ανθρώπου (great person) η εκάστοτε χρήση του οποίου επιφέρει ένα αντίτοιχο με την ιδιότητα του όφελος, π.χ. ένας προφήτης θα ιδρύσει μια θρησκεία, ένας μηχανικός θα βοηθήσει στην κατασκευή ενός θαύματος. Οι λαοί ανέρχονται στους 18 με 8 εξ’ αυτών να έχουν δύο διαφορετικούς ηγέτες με τα δικά τους ξεχωριστά χαρακτηριστικά, προσφέροντας μεγαλύτερη προσαρμοστικότητα στο ύφος παιχνιδιού και προτιμήσεις του παίκτη. Ένα ακόμα σημαντικό in-game  στοιχείο πέραν του εμπλουτισμένου τεχνολογικού δένδρου είναι το πιο σύνθετο πολιτικό δένδρο (civics tree), που αντικαθιστά τις κυβερνητικές επιλογές των προηγούμενων παιχνιδιών. Τέλος έχουμε κατασκοπία και τυχαία γεγονότα, που εμπλουτίζουν κι άλλο το παιχνίδι Το Civ IV ακολούθησαν δυο exp. packs. Πρώτο ήρθε το Warlords (2006), το οποίο προσέθεσε  δέκα ηγέτες, έξι λαούς, οκτώ σενάρια, ειδικά και γενικά κτίρια, θαύματα, την κατηγορία του μεγάλου στρατηγού καθώς και την ικανότητα δημιουργίας υποτελούς κράτους (vassal state), Στο Beyond The Sword (2007) πέραν των  νέων ένδεκα σεναρίω,, δέκα λαών και δεκαέξι ηγετών, φέρει μια γενικότερη εμβάνθυση και ιδιαίτερα για το ύστερου μέρος του παιχνιδιού και βελτιώνει την κατασκοπία. Επίσης εμφανίζονται οι εταιρείες, που δουλεύουν ως μηχανισμός παρόμοια με την θρησκεία.

Συνεχίστε στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος

Διαβάστε ακόμα:

gif04

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s