Το Jessica Jones μας είπε ένα τίμιο “αντίο”

Το Jessica Jones επέστρεψε για τον τρίτο και τελευταίο του κύκλο στο Netflix αποτελώντας ένα αξιοπρεπέστατο φινάλε για την συνεργασία της πλατφόρμας με την Marvel, η οποία αποχωρεί για να βρει νέο σπίτι στην αντίστοιχη πλατφόρμα της Disney. Οι χαρακτήρες των Netflix σειρών της, σύμφωνα με δηλώσεις του Kevin Feige θα αργήσουν να γίνουν διαθέσιμοι για την πλατφόρμα της Disney λόγω των υπαρχόντων συμβολαίων.

Κάνοντας έναν απολογισμό της εν λόγω συνεργασίας από μια απόσταση με μια σχετική αντικειμενικότητα (κι ας μην είναι εφικτό ουσιαστικά) θα δούμε, ότι το αποτέλεσμα δεν είναι τόσο μονόπλευρο. Δηλαδή ναι μεν ήταν μια επιτυχημένη συνεργασία δίνοντας μας 6-7 κύκλους, που κυμαίνονταν από καλοί έως φοβεροί (να το πω κόσμια), αλλά αντίστοιχα μας έδωσε και 5-6 κύκλους, που κυμαίνονται από βαρετοί έως και φόλες. Κακά τα ψέματα δύο μόνο ήρωες  είχαν ένα story arc της προκοπής. Πρώτος και με διαφορά καλύτερος έρχεται ο Daredevil με ένα story arc γέννησης – κρίσης – και επιστροφής να εξελίσσεται στους αντίστοιχους τρεις δικούς του κύκλους άντε και σε έναν στο Defenders, το οποίο arc φυσικά αποτελεί παραλληλισμό με το σχήμα γέννηση – σταύρωση – ανάσταση του Ιησού ενσαρκώνοντας έτσι και το αλληλένδετο με τον χαρακτήρα χριστιανικό υπόβαθρο. Δεύτερη έρχεται η Jessica Jones, η οποία έχει ένα πιο «θολό» αντίστοιχο τριμερές story arc με το κύριο θέμα της πορείας του χαρακτήρα της να είναι η τελική αποδοχή της ηρωικής ταυτότητας της παρά τα εμπόδια και λοιπές μεγάλες και μικρές εξελίξεις. Από τους εναπομείναντες δύο των Defenders ο Luke Cage άφησε αρκετούς – και τον γράφοντα – αδιάφορους, ενώ ο Iron Fist κατ’ εμέ αποτελεί ένα από τα καλά παραδείγματα χαραμισμένης δυνατότητας εξ’ αιτίας κακού γραψίματος και μέτριου casting πρωτίστως και πολιτικής ατζέντας σε δεύτερη φάση. Γενικά ήταν λίγο ξέμπαρκος και μετέωρος και φάνηκε αυτό. Τέλος ο Punisher ήταν ένα μικρό απρόσμενο δώρο γεμάτο περισσότερο με βία παρά με ιστορία/πλοκή πέραν των βασικών, αλλά άκρως απολαυστικό προσφέροντας, όσα υποσχέθηκε.

 Ο τρίτος κύκλος Jessica Jones ήρθε για να κλείσει αυτήν την εποχή ανήκοντας με άνεση στους καλούς της κύκλους. Με τον τελευταίο κύκλο λυτρώνεται η Jessica Jones ως χαρακτήρας και σειρά, καθώς ο δεύτερος κύκλος ήταν ολίγον τι φόλα ή έστω (αρκετά) κάτω του μετρίου, αν είναι να είμαι πιο συντηρητικός. Δυστυχώς για τον τρίτο κύκλο ένα δυο πράγματα, όπως η πορεία της Trish Walker/Hellcat και η ρήξη κάποιων σχέσεων, έγιναν γνωστά ήδη από τα trailer, χαλώντας έτσι αν όχι την έκπληξη, μιας που δεν ήταν τόσο αναπάντεχα σαν γεγονότα, τότε την σταδιακή ανακάλυψη, καθώς προχωρά η σειρά. Στον τελευταίο κύκλο της η σειρά κρατά όλα τα καλά της στοιχεία και χτίζει επί αυτών ξεσκαρτάροντας αδυναμίες και κάνοντας και μια εσωτερική κριτική μέσω κάποιων χαρακτήρων. Συγκριτικά με τους άλλους δύο, είναι ο πιο ώριμος απ’ όλες τις πλευρές ασχολούμενος περισσότερο και με τα ζητήματα ηθικής, που εγείρονται κατά την καταπολέμηση του εγκλήματος και επηρεάζουν άμεσα την δράση κάποιων χαρακτήρων. Σε αντίθεση με το Daredevil, που τα προσεγγίζει κυρίως μέσω της χριστιανικής (ρωμαιοκαθολικής για την ακρίβεια) οπτικής του, στο Jessica Jones προσεγγίζονται πιο πρακτικά και κοσμικά ας το πούμε. Και στις δυο περιπτώσεις οι εν λόγω προσεγγίσεις πέραν του, ότι είναι επιφανειακές λόγω της φύσης των σειρών, είναι και άκρως χιλιοειπωμένες στα κόμικς και όχι μόνο. Εν ολίγοις δεν θα ακούσεις τίποτα το διαφορετικό πάνω σε αυτό το ζήτημα, απλά ήρθε η σειρά και του Jessica Jones να ασχοληθεί λίγο πιο σοβαρά με αυτό το θέμα.

Ας πιάσουμε τα θετικά. Στον τρίτο κύκλο έρχεται και ο Gregory Salinger (Jeremy Bobb), o τρίτος καλύτερος «κακός» του Marvel – Netflix σύμπαντος, το οποίο κατά μεγάλη ειρωνεία έχει αναλογικά μιλώντας περισσότερους καλούς κύριους «κακούς» από το κινηματογραφικό MCU, πάμε παρακάτω. Ο Salinger είναι ένας ιδιοφυής ψυχοπαθής κατά συρροήν δολοφόνος τόσο ικανός και δαιμόνιoς, που φοβίζει ακόμα και την Jessica Jones. Στα comics ο Salinger είναι ο δεύτερος άνθρωπος, που θα πάρει την περσόνα του “Foolkiller”, σκοτώνοντας τους ανόητους (fools), που δεν προσεγγίζουν πιο ποιητικά τη ζωή. Στη σειρά δρα με διαφορετικά κριτήρια αλλά με παρομοίου τύπου σκεπτικό, ενώ είναι πάντα ένα βήμα πιο μπροστά από την Jessica. O χαρακτήρας του Salinger λειτουργεί ως καταλύτης για την πορεία της Hellcat και λίγο πολύ είναι η κινητήριος δύναμις όλου του κύκλου. Ήταν ένα ρίσκο, που απέδωσε. Ακόμα μέσω του Salinger θα ακουστεί, όπως ήταν αναμενόμενο, και η πιο ώριμη και εύστοχη κριτική όχι μόνο προς στην Jessica ως χαρακτήρα αλλά και ως σειρά και φυσικά και προς την κοινωνία ως έναν βαθμό. Θα αποτελέσει δηλαδή το σχόλιο της σειράς επί του εαυτού της.

Ο τρίτος κύκλος έχει ιδανική εξέλιξη κι από άποψη γεγονότων κι από άποψη ρυθμού. Έχει διάφορες πλοκές να τρέχουν παράλληλα σε όσα μέτωπα έχουν μείνει στη σειρά και περιέργως όλες αυτές οι πλοκές είναι κι άκρως απαραίτητες, μιας που αλληλοσυνδέονται σε αρκετά σημεία, κι άκρως ενδιαφέρουσες. Δηλαδή δεν βαριέσαι, όταν φεύγουν από την κύρια ιστορία, όπως συμβαίνει με άλλες σειρές. Δεν θυμάμαι να κάνω υπομονή να τελειώσει η σκηνή ή να την προσπερνώ. Άντε να έγινε μια δυο φορές, επειδή εντάξει πάντα υπάρχουν διάλογοι, που τους έχουμε ξανακούσει Στον τομέα ερμηνειών το κεντρικό cast (Krysten Ritter, Rachel Taylor, Eka Darville και Carrie-Anne Moss) συνεχίζει στα ίδια επίπεδα. Όσον αφορά τα δυο νέα κύρια πρόσωπα ο Bobb κάνει εξαιρετική δουλειά, ενώ ο Benjamin Walker ως Erik Gelden είναι αξιοπρεπής. Το κλείσιμο της σειράς είναι άκρως ικανοποιητικό καλύπτοντας, όσα έπρεπε να καλυφθούν.

Πάμε και στα σχετικά αρνητικά. Ο τρίτος αυτός κύκλος δεν είχε ιδιαίτερες αδυναμίες. Όπως είπα ξεσκάρταρε αρκετά, που δεν χρειάζονταν. Ο Salinger αποτελεί ένα από τα παραδείγματα των περιορισμών, που έχουν οι σειρές κόμικς. Δηλαδή είναι ένα από τα κλασικά κλισέ της ψυχοπαθούς ιδιοφυΐας με τα δυο-τρία διδακτορικά, στο οποίο πάνε αναγκαστικά, όσοι θέλουν να έχουν έναν ανταγωνιστή για τον εκάστοτε υπερήρωα, δίχως να έχει υπερδυνάμεις ή τεράστια περιουσία. Ξέρετε είναι το πολυφορεμένο πλέον φαινόμενο, που η ιδιοφυΐα είναι ό,τι πιο κοντινό σε υπερδύναμη – κάτι που λέγεται από τον ίδιο τον Salinger στον κύκλο – φέροντας ακόμα και στις μέρες μας μια μεταφυσική σχεδόν γοητεία. Ε το έχουμε ξαναδεί και θα το ξαναδούμε, έτυχε αυτή τη φορά να γίνει σωστά, δε παύει όμως να είναι κοινότυπο. Όπως αναφέρθηκα και πιο πάνω το ίδιο κοινότυπα και επιφανειακά προσεγγίζουν και τα ηθικά ζητήματα, που εγείρονται, ανακυκλώνοντας πάνω κάτω τους ίδιους διαλόγους με άλλες σειρές. Δεν είναι να περιμένουμε και τίποτα καλύτερο στον συγκεκριμένο τομέα έτσι κι αλλιώς από σειρές τέτοιου τύπου. Δεν το λες και Arrowverse στην γραφικότητα αλλά δεν απέχει και τόσο πολύ στον συγκεκριμένο πάντα τομέα.

Το Jessica Jones μας αποχαιρετά αξιοπρεπέστατα και άκρως ικανοποιητικά, επιστρέφοντας με τον τελευταίο του δυνατό κύκλο. Άξιζε τον χρόνο του και σαν κύκλος και σαν σειρά. Για να δούμε ποιος/τι θα έρθει να γεμίσει το κενό που αφήνουν οι σειρές Marvel στο Netflix και αντίστοιχα, τι θα κάνει με τους εν λόγω χαρακτήρες ο αυριανός άρχοντας μας Mickey Mouse

Διαβάστε ακόμα:

gif03

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s