Outlast Trinity review

Το Outlast διαφημιζόταν ως ένα από τα πιο τρομακτικά παιχνίδια, με τα video στο YouTube από φοβισμένους παίχτες να το μετατρέπουν σε αυταπόδεικτο αξίωμα. Το Outlast Trinity περιέχει 3 παιχνίδια ή μάλλον 2,5, καθώς περιέχει το Outlast, το Whistleblower (DLC) και το Outlast II. Ας δούμε το κάθε παιχνίδι του πακέτου ξεχωριστά, καθώς και το αν αξίζει όλος αυτός ο «θόρυβος» γύρω από το παιχνίδι.

 

Outlast

 

Στις περισσότερες των περιπτώσεων, προσπαθώ να αποφεύγω τα trailers και videos, καθώς θεωρώ ότι προδίδουν πολλά από την υπόθεση ή την εμπειρία του παιχνιδιού. Έτσι και με το Outlast, ξεκίνησα να παίζω το παιχνίδι έχοντας δει όσο το δυνατόν λιγότερα. Στο παιχνίδι παίρνεις τον ρόλο του Miles Upshur, ανεξάρτητου δημοσιογράφου, που λαμβάνει μια ανώνυμη πληροφορία για κάποια περίεργα γεγονότα που διαδραματίζονται στο άσυλο Mount Massive. Το άσυλο έχει εγκαταλειφθεί καιρό και το τελευταίο διάστημα λειτουργούσε ως «ερευνητικό κέντρο» υπό άκρα μυστικότητα, από την Murkoff Corporation. Ο δημοσιογράφος καταφέρνει να μπει στο πρώην άσυλο και εκεί ξεκινάει το παιχνίδι και ο ρόλος σου.

Το Outlast είναι survival horror πρώτου προσώπου και η αίσθηση που σου αφήνει είναι ότι πρωταγωνιστείς σε κάποια ταινία τρόμου ή ότι βλέπεις κάποια ταινία-(ψευδό)ντοκιμαντέρ, όπως το Blair Witch Project ή το Paranormal Activity.  Στο εικαστικό κομμάτι, η ηλικία του παιχνιδιού φαίνεται στα γραφικά του, αλλά αυτό δεν σε ενοχλεί. Μπορεί να μην είναι τα σύγχρονα γραφικά, αλλά τη δουλειά τους την κάνουν μια χαρά. Άλλωστε εκεί που επικεντρώνεται το παιχνίδι είναι στη δημιουργία ατμόσφαιρας και τα καταφέρνει στο απόλυτο.

Ο πρωταγωνιστής δεν έχει όπλα, δεν μπορεί να σκοτώσει ή να χτυπήσει τα διάφορα πλάσματα που συναντά, αλλά το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να τρέχει και να κρύβεται. Το μόνο του όπλο είναι μια κάμερα, η οποία τον βοηθάει να συλλέγει στοιχεία και να βλέπει (σχετικά) στο σκοτάδι, όταν ενεργοποιεί την νυχτερινή λήψη. Η χρήση της κάμερας συνιστάται και σχεδόν επιβάλλεται, αλλιώς θα χάσεις πολλά στοιχεία του παιχνιδιού. Η νυχτερινή λήψη «τρώει» μπαταρία, οι μπαταρίες δεν βρίσκονται σε αφθονία, οπότε η χρήση πρέπει να γίνεται μετρημένα. Το σκοτάδι, η έλλειψη όπλων, η λαχανιασμένη και φοβισμένη ανάσα του Miles, τα (και γυμνά) γκροτέσκα πλάσματα που συναντάς και σε κυνηγούν, οι ήχοι, όλα σε κάνουν να μπαίνεις όχι μόνο στα παπούτσια του πρωταγωνιστή, αλλά στο ίδιο το παιχνίδι. Οι κραυγές, τα βήματα, οι διάλογοι, όλα συμβάλλουν στη δημιουργία ατμόσφαιρας και στην αύξηση του φόβου. Οι φορές που τρομάζεις από ξαφνικές εμφανίσεις πλασμάτων ή ήχων είναι λίγες. Όλες οι υπόλοιπες φορές βασίζονται στον αρχέγονο τρόμο της επιβίωσης, της θέασης κάποιου πλάσματος που δεν θα έπρεπε να υπάρχει και λόγω του τόσο τρομακτικού σκηνικού που έχουν στήσει οι σχεδιαστές της Red Barrels.

Λόγω χρόνου, έπαιζα το παιχνίδι κυρίως βραδινές ώρες και μπορώ να επιβεβαιώσω ότι σε πολλές περιπτώσεις έπαιζα με τις τρίχες σηκωμένες, όλη την προσοχή μου εκεί και με οποιονδήποτε θόρυβο απέξω πεταγόμουν. Όταν ξεκινήσεις το Outlast, το μόνο που θες είναι να το τελειώσεις. Θα κολλήσεις σε μερικά σημεία, θα σκοτωθείς άπειρες φορές, θα τρομάξεις ακόμα περισσότερες και θα πορωθείς με το παιχνίδι αυτό. Η ουσιαστική ερώτηση όταν μιλάμε για ένα horror παιχνίδι είναι μία: «Είναι τρομακτικό;». Διάολε, είναι ό, τι πιο τρομακτικό έχω παίξει ποτέ. Οι fans του τρόμου που δεν το έχουν παίξει, παρατάνε το review αυτό τώρα και το αγοράζουν άμεσα. Μέση διάρκεια: 6-7 ώρες, με το παιχνίδι να αγγίζει το τέλειο.

 

Whistleblower

Το Whistleblower χρησιμοποιεί σχεδόν τους ίδιους χώρους, τα ίδια γεγονότα, αλλά από άλλη σκοπιά. Ο Waylon Park, τον οποίον χειρίζεσαι, είναι τεχνικός που εργάζεται για την Murkoff Corporation στο άσυλο Mount Massive και είναι αυτός ο οποίος δίνει την ανώνυμη πληροφορία στον Miles Upshur. Το gameplay είναι ίδιο, μαθαίνεις καινούρια πράγματα για την ιστορία και συναντάς έναν από τους πιο σαδιστές και κακούς εχθρούς, τον Gluskin, σε μια από τις πιο τρομακτικές και αληθοφανείς σκηνές στην ιστορία των video games. Εντάξει, για τους άντρες. Σε πολλές περιπτώσεις είναι πιο τρομακτικό από το ίδιο το Outlast και σίγουρα ολοκληρώνει την εμπειρία του παιχνιδιού. Ένα DLC που κοιτάει στα μάτια το ίδιο το παιχνίδι σε όλους τους τομείς, εκτός από την μικρότερη διάρκεια.

 

Outlast II

Το πρώτο Outlast είχε δύο πράγματα υπέρ του: Προκάλεσε μεγάλο θόρυβο γιατί κανείς δεν το περίμενε και δεν υπήρχαν (μεγάλες) προσδοκίες, οπότε δεν υπήρχε και άγχος. Το Outlast 2 ερχόταν να καλύψει το κενό του πολύ επιτυχημένου πρώτου μέρους, με τον κόσμο να είναι πλέον υποψιασμένος και την εταιρεία να έχει απαιτήσεις. 4 χρόνια μετά το πρώτο Outlast, η συνταγή της επιτυχίας παραμένει η ίδια με κάποιες προσθήκες φόβου, καλύτερων γραφικών, θρησκευτικών θεμάτων και ακόμα περισσότερη ανατριχίλα.

Το σκηνικό μεταφέρεται από το άσυλο στο Supai, μια περιοχή της Arizona. Εκεί παίρνεις το ρόλο του Blake Langermann, ενός κάμεραμαν ο οποίος μαζί με τη σύζυγό του Lynn, πηγαίνουν να ερευνήσουν τον θάνατο μιας εγκύου έφηβης. Το ελικόπτερο που τους μεταφέρει πέφτει και εκεί αρχίζουν τα προβλήματα. Η ιστορία είναι γεμάτη θρησκευτικό φανατισμό, περίεργες αιρέσεις με έναν Λαβκραφτικό τρόπο, ακόμα πιο περίεργα πλάσματα και αγνό, καθαρό ΤΡΟΜΟ. Ό, τι ξεκίνησε το πρώτο παιχνίδι, έρχεται να συμπληρώσει επάξια το δεύτερο.

Ο Blake δεν μπορεί να πολεμήσει τους εχθρούς του, απλώς μπορεί να τρέξει και να κρυφτεί. Η χρήση της κάμερας είναι απαραίτητη, καθώς πολλά σημαντικά στοιχεία φανερώνονται μόνο αν τα καταγράψεις για κάποια δευτερόλεπτα με την κάμερα. Όπως και στο πρώτο παιχνίδι μαζεύεις μπαταρίες για την κάμερα (νομίζω τελειώνουν πιο αργά), αλλά πλέον και επιδέσμους για να γιατρευτείς. Αν ο χαρακτήρας σου τρέξει πολύ, θα κουραστεί και λαχανιασμένος θα αρχίσει να κινείται αργά. Μια ακόμα διαφορά σε σχέση με το πρώτο είναι ότι είναι πολύ πιο εύκολο να παγιδευτείς κάπου και να πεθάνεις, αφού έχεις βρεθεί μπροστά σε αδιέξοδο.

Το θρησκευτικό στοιχείο προσδίδει περισσότερο τρόμο και τρέλα, είναι πιο δύσκολο να ξεφύγεις από εχθρούς που σε αντιλήφθηκαν και σε κυνηγάνε και η κάμερα σου είναι πιο «επαγγελματική» παρέχοντας σου τη δυνατότητα, εκτός από τη νυχτερινή λήψη, να ακούς και τους εχθρούς που πλησιάζουν. Τα επίπεδα είναι (πολύ) μεγαλύτερα, οι εχθροί πιο έξυπνοι και τα επίπεδα με τις φυτείες καλαμποκιού εκνευριστικά δύσκολα. Το παιχνίδι αυτό, όπως και το πρώτο, επίσης σε «γραπώνει», σε βάζει στην psycho ιστορία του και σε κάνει να κοιτάς αγχωμένος γύρω σου, όχι μόνο στο παιχνίδι, αλλά και στην πραγματικότητα. Χωρίς να θέλω να κάνω spoiler, οι αναμνήσεις/παραισθήσεις του Blake από την παιδική του ηλικία, ανεβάζουν το παιχνίδι επίπεδο και το κάνουν ακόμα πιο τρομακτικό. Σε πολλές περιπτώσεις ανοίγεις μια πόρτα και βρίσκεσαι και πάλι στην παιδική ηλικία, που,  όπως πιθανότατα μαντεύεις, ούτε εκεί ησυχάζεις.

Υπάρχουν σκηνές που απορείς ποιος το σκέφτηκε αυτό, άλλες που τρομάζεις πολύ και άλλες που το πιο τρομακτικό από όλα είναι το σκοτάδι γύρω σου, ενώ η μπαταρία της κάμερας τελειώνει. Η ερώτηση αν είναι τρομακτικό, δεν χρειάζεται καν να ειπωθεί. Ή μάλλον να ψιθυριστεί, γιατί όσο παίζεις το παιχνίδι, θα πιάσεις τον εαυτό σου να κάνει ησυχία και στην πραγματικότητα. Οι fans του τρόμου επενδύστε άφοβα (pun intended). Μέση διάρκεια: 9-10 ώρες.

Εν κατακλείδι, το Outlast Trinity είναι ένα εξαιρετικό και χορταστικό πακέτο, σε μια λογική τιμή. Οι fans του είδους επιβάλλεται να το αποκτήσουν, οι υπόλοιποι δοκιμάζουν αναλόγως των αντοχών τους. Κατά τη γνώμη μου, το σύνολο του πακέτου αξίζει και το τελευταίο ευρώ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: