The Umbrella Academy 1ος κύκλος (spoiler free review)

Πριν λίγες μέρες έγινε διαθέσιμη στο Netflix μια ακόμα original σειρά του. Το The Umbrella Academy είναι βασισμένο στην ομώνυμη σειρά κόμικ του Gerald Way, που εκδόθηκε από τη Dark Horse από τον Σεπτέμβρη του 2007 μέχρι τον Φεβρουάριο του επόμενου έτους.

Το The Umbrella Academy διαδραματίζεται σε μια εναλλακτική ιστορία, όπου την ίδια μέρα και ώρα σε διάφορα σημεία του πλανήτη γεννιούνται 43 βρέφη με υπερδυνάμεις δίχως όμως οι μητέρες τους να ήταν έγκυοι πρωτύτερα.  Επτά από αυτά τα βρέφη υιοθετούνται από τον εκκεντρικό δισεκατομμυριούχο Sir Reginald Hargreeves, ο οποίος ξεκινά να τα εκπαιδεύει για να πολεμούν το έγκλημα και να σώσουν τον κόσμο. Το The Umbrella Academy είναι εν ολίγοις η ιστορία μιας ιδιαίτερης και δυσλειτουργικής οικογένειας με υπερδυνάμεις.  Κάπου εδώ οφείλω να ξεκαθαρίσω, ότι δεν έχω διαβάσει το αρχικό κόμικ, οπότε το όλο review θα είναι καθαρά και μόνο πάνω στη σειρά. Το κατά πόσο ήταν καλή η απόδοση από τη σελίδα στην οθόνη δεν το ξέρω. Από ένα γρήγορο ψάξιμο, που έκανα, ο πρώτος κύκλος της σειράς μεταφέρει την ιστορία του  “The Apocalypse Suite”.

Ως σειρά λοιπόν το The Umbrella Academy μου άφησε μεικτές εντυπώσεις με τον πρώτο του κύκλο. Το πρώτο μισό του κύκλου μου φάνηκε κάπως νωθρό. Είναι το διάστημα, κατά το οποίο χτίζονται/παρουσιάζονται οι χαρακτήρες και οι δυναμικές μεταξύ τους. Συνεπώς είναι αναγκαίο κακό ως έναν βαθμό τα πιο αργά βήματα προς την εξέλιξη της ιστορίας. Από εκεί και πέρα λίγη παραπάνω κίνηση θα ήταν ευπρόσδεκτη ειδικά απ’ τη στιγμή, που δεν είναι και τέρατα πρωτοτυπίας οι χαρακτήρες της ιστορίας. Γενικώς δεν ήταν πρωτότυπη σειρά σε κανένα της κομμάτι με εξαίρεση τον χαρακτήρα του Number Five. Ένας δεκατριάχρονος, που τηλεμεταφέρεται και παγιδεύεται για δεκαετίες στο μέλλον γυρνώντας πάλι πίσω στην εποχή του και στο προεφηβικό του σώμα όντας μεσήλικας πλέον, όσο να’ναι, έχει πολύ ενδιαφέρον ως χαρακτήρας. Συνεχίζοντας τα περισσότερα plot twist ήταν σχετικά εμφανή από νωρίς, όπως είναι και η πορεία κάποιων κεντρικών χαρακτήρων. Εν ολίγοις την ιστορία και κατ’ επέκτασιν τη σειρά την έχουμε ξαναδεί μες στα χρόνια εδώ κι εκεί. Το δεύτερο μισό του κύκλου, που παίρνει μπρος ας το πούμε η ιστορία, είναι πολύ πιο ενδιαφέρον. Έχει περισσότερη δράση, έχει την αποκάλυψη των plot twist κι όχι μόνο, η ένταση κλιμακώνεται. Είναι ουσιαστικά μια «σωστή» κορύφωση των όσων χτίζονταν. Η τελευταία αίσθηση, που θα σου μείνει, θα είναι καλή.

Προχωρώντας στο cast τα δύο πιο αναγνωρίσιμα ονόματα είναι αυτό της Ellen Page (Inception, X-MEN: Last Stand) και του Tom Hoper (Black Sails, Game Of Thrones). Το υπόλοιπο κεντρικό cast των «υπερηρώων» συμπληρώνουν οι: Emmy Raver-Lampman, David Castañeda, Robert Sheehan και Aidan Gallagher. Από άποψη ερμηνειών καλύτερος κατ ‘εμέ ήταν ο Aidan Gallagher υποδυόμενος τον Number 5, ο οποίος με τη σειρά του είναι κι ο πιο ενδιαφέρων χαρακτήρας της σειράς, όπως ειπώθηκε μερικώς παραπάνω. Η Page, που υποτίθεται είναι και το μεγάλο όνομα, δεν ενθουσίασε. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι έτσι και σε άλλους ρόλους της, στο The Umbrella Academy πάντως ήταν ολίγον τι αδιάφορη. Κατά τα άλλα οι υπόλοιπες ήταν καλές ερμηνείες. Ίσως το πιο δυνατό στοιχείο της σειράς να ήταν το χιούμορ της και η γενικότερη εκκεντρικότητα της, που θέλησε και πέτυχε να έχει είτε με την οικογένεια είτε με το δίδυμο χαρακτήρων Hazel – Cha Cha. Ευχάριστες εκπλήξεις – τώρα που το σκέφτομαι – ήταν η μουσική υπόκρουση και περιστασιακά η κινηματογραφία.

Όσον αφορά κάποια θέματα, που προσπάθησε να θίξει η σειρά, όπως για παράδειγμα η εσφαλμένη σχεδόν τυφλή υπακοή/αφοσίωση σε κάποιον (Luther, Cha-Cha), ο παραγκωνισμός του διαφορετικού (Vanya), η κατάχρηση της δύναμης/εξουσίας (Alison), η αποξένωση μιας οικογένειας, η αμφισβήτηση ενός δόγματος και των επιλογών (Hazel), ο εθισμός στις ουσίες και η δειλία μπρος στις ευθύνες σου (Klaus) κτλ ήταν κάτι το ευπρόσδεκτο κι ας τα έχουμε ξαναδεί κι ας μην έγιναν με κάποιον ιδιαίτερα περίτεχνο τρόπο. Ήταν σε τέτοιο βαθμό με εξαίρεση ίσως το θέμα του χρακατήρα της Vanya, που μας έπρηξαν λίγο.. , ώστε  δεν βελτίωσαν δραματικά αλλά ούτε έβλαψαν τη σειρά. Είναι μια μικρή νίκη μπορούμε να πούμε, μιας που είναι σύνηθες φαινόμενο πλέον, το βάρος να πέφτει στα ιδεολογήματα κι όχι στην πλοκή και το τελικό αποτέλεσμα να είναι κάτι το μετριότατο.

Συνοψίζοντας το The Umbrella Academy δεν με ενθουσίασε και δεν με «σκάλωσε». Δεν είναι δα και τόσο συναρπαστικό και σε καμία περίπτωση πρωτότυπο. Έχοντας αυτά κατά νου, δεν μπορώ να πω όμως , ότι κλαίω τον χρόνο, που του αφιέρωσα, όπως μπορώ με άνεση να πω π.χ. για το Bandersnatch του Black Mirror. Είναι generic αλλά περνάει η ώρα σχετικά ευχάριστα βλέποντας το. Ειδικά αν δεν υπάρχει καμιά άλλη σειρά στα πέριξ.  Αν έχετε ξεμείνει από σειρές δεν είναι άσχημη επιλογή ως εκεί όμως.

Διαβάστε ακόμα:

gif03

One thought on “The Umbrella Academy 1ος κύκλος (spoiler free review)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s