Upload: 1ος κύκλος (spoiler free review)

Μια νέα σειρά  ήρθε πριν λίγες μέρες από το Amazon. Το Upload είναι μια συμπαθέστατη sci fi κωμωδία ως επί το πλείστον Έχει χαρακτηριστεί ως το πάντρεμα του αμερικανικού The Office και του Black Mirror όχι άδικα. Πίσω από το Upload είναι ο Greg Daniels του The Office και το όλο σκηνικό της σειράς είναι ξεπατίκωμα του San Junipero και διαφόρων άλλων επεισοδίων του Black Mirror.

Στον κόσμο του Upload ο θάνατος κατά μια έννοια αποτελεί παρελθόν, καθώς όσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα μπορούν πλέον να ανεβάσουν την συνείδηση τους σε ένα Matrix ουσιαστικά και να συνεχίσουν να ζουν μέσα σε αυτόν τον ψηφιακό άλλα άκρως αληθοφανή κόσμο αιώνια. Παράλληλα διατηρούν επαφή κανονικότατα με τον κόσμο των ζωντανών. Κεντρικό πρόσωπο στην ιστορία είναι ο Nathan ένας νεαρός άνδρας, που πεθαίνει αναπάντεχα και τώρα πρέπει να προσαρμοστεί στην νέα του πραγματικότητα, ενώ υπάρχει ένα μυστήριο πίσω από τον θάνατο του.

Ας είμαστε ειλικρινείς το Upload δεν παίρνει κανένα βραβείο πρωτοτυπίας. Τίποτα, απ’ όσα θα δεις στη σειρά, δεν το έχεις δει κάπου αλλού ίσως αρκετές φορές ή και καλύτερα μάλιστα. Ούτε όσες αντιλήψεις π.χ. πάνω στην ύπαρξη και λοιπές ιδέες έχει, θίγονται με κανέναν εξεζητημένο τρόπο. Κι όμως αυτά δεν σε εμποδίζουν από το να απολαύσεις τη σειρά. Περισσότερο στα θέτει ως de facto κανόνες, ως μέρος του σκηνικού, μένοντας έτσι ελεύθερο να εστιάσει αλλού. Στην ανάλαφρη και πετυχημένη κωμωδία του. Το χιούμορ του Upload έχει ποικιλία και τις περισσότερες φορές είναι εύστοχο. Έχει έξυπνες στιγμές, έχει καμένες στιγμές, έχει πιο nerdy στιγμές. Βγάζει γέλιο και από κραχτά αστεία και από λεπτομέρειες. Γενικά περνάς καλά και ενώ είναι 45λεπτα τα επεισόδια φεύγουν σας αέρας. Παρά τα πολύ γνώριμα έως και κλισέ μοτίβα του εδώ κι εκεί, όπως είναι ένα «αναίμακτό» ερωτικό τρίγωνο, μια συνομωσία των ισχυρών, ένας απλουστευμένος μέχρι εσχάτων υπαρξισμός ή το εκάστοτε αντικαπιταλιστικό σχόλιο δεν κάνει ούτε κοιλιές ούτε κήρυγμα. Είναι αρκετά καλογραμμένο από αυτήν την πλευρά έτσι ώστε θέματα όπως τα παραπάνω να είναι τελείως φυσικά μες στον διάλογο και πάνω απ’ όλα όταν πρέπει να βγάζουν γέλιο. Έχει και κάποιες τίμιες μικρές ανατροπές, με τις οποίες δεν θα σου πέσει το σαγόνι αλλά στο κινούν το ενδιαφέρον.

Το Upload σίγουρα δεν είναι από τις σειρές, που θα αλλάξουν τη ζωή σου ή θα σε αφήσουν με το στόμα ανοικτό έστω και για μια στιγμή. Πέραν του προαναφερθέντος επιτυχημένου χιούμορ και των καλογραμμένων διαλόγων δεν προσφέρει κάτι άλλο. Μην περιμένετε μεγάλη δράση, ή δράμα ή καμιά επαναστατική προσέγγιση στο οτιδήποτε. Προσωπικά έχω βαρεθεί τον τρόπο, που προσεγγίζεται και στο Upload η έννοια της ύπαρξης αποκλειστικά ως συνείδησης. Ότι δηλαδή είμαστε ή μπορούμε να αναλυθούμε σε απλά δεδομένα, που τα κάνεις ό,τι θες, με την μόνη εναλλακτική να είναι μια θρησκευτική ερμηνεία της ψυχής. Δηλαδή εντάξει είναι προϊόν pop κουλτούρας προς μαζική κατανάλωση το δέχομαι ως ένα σημείο αλλά ας σημειωθεί, ότι η σκέψη έχει προχωρήσει αρκετά από τα χρόνια του Descartes. Γι’ αυτό βέβαια δεν ευθύνεται το Upload, ούτε π.χ. το Black Mirror κι ας το έχει ξεφτιλίσει το εν λόγω μοτίβο. Απλά το αναφέρω για να ξέρει, όποιος/α είναι σε παρόμοια φάση με μένα, ότι θα το δει και στο Upload και θα πρέπει να το πάρει ως δεδομένο για να δουλέψει η όλη κατάσταση. Πάντως και είναι στα αξιέπαινα στοιχεία της, η σειρά δεν παίρνει στα πολύ σοβαρά τον εαυτό της. Δηλαδή γνωρίζει, ότι δεν θα αφήσει το κοινό της με το στόμα ανοικτό, ή δεν θα αλλάξει την ζωή των θεατών της, όπως είπα, και δεν παρουσιάζεται ως κάτι τέτοιο. Ούτε θα μας κουνήσει το δάχτυλο για κάτι. Είναι εδώ για να μας διασκεδάσει και το πετυχαίνει. Γέλας, την ευχαριστιέσαι και όλα είναι όμορφα ως εκεί.

Ίσως η μια γερή αδυναμία της σειράς είναι, ότι δεν λέει και πολλά από άποψη ιστορίας. Όπως είπα τα έχουμε ξαναδεί αλλού τα περισσότερα. Μια άλλη είναι, ότι οι περισσότεροι χαρακτήρες είναι generic ή έστω δεν προσφέρουν κάτι το τρομερό. Ούτε θα δεις κανένα τρελό character development, άντε λίγο για τον Nathan. Έχει κάποιους λίγους χαρακτήρες, όπως αυτός του Dylan ή του Luke, που ξεχωρίζουν και δίνουν λίγο παραπάνω χώρο στην ερμηνεία των ηθοποιών.

Στον τομέα των ερμηνειών τώρα ο Robbie Amell (ξαδερφάκι του Stephen Amell του Arrow) ως Nathan μας αποδεικνύει επιτέλους, ότι δεν είναι απλά ένα ωραίο καλογυαλισμένο πρόσωπο μόνο ως ηθοποιός. Είναι αξιοπρεπής και στηρίζεται καλά η σειρά πάνω του. Η Andy Allo κάνει ίσως την καλύτερη ερμηνεία ως Nora δίχως να ξεχωρίζει πολύ των υπολοίπων. Αρκετά καλή και η Allegra Edwards ως Ingrid. Νομίζω το καλύτερο δίδυμο  από άποψη χημείας μετά των Nathan – Nora ήταν των Kevin Bigley ως Luke με την Zainab Johnson ως Aleesha. Η αγαπημένη μου ερμηνεία πάντως κι ας μην είχε τόσες σκηνές ήταν του πιτσιρικά (γεννηθείς το 2007, ελάτε να νιώσουμε χούφταλα παρέα) Rhys Slack  ως Dylan.

Συνοψίζοντας το Upload ήρθε για να μας προσφέρει 7-8 διασκεδαστικές ώρες και το καταφέρνει. Αν του ζητήσεις κάτι παραπάνω δε θα στο δώσει, ούτε υποστήριξε ποτέ, ότι θα στο έδινε. Είναι ως επί το πλείστον μια αγνή ειλικρινής ανάλαφρη κωμωδία άκρως καλοδεχούμενη. Τον χρόνο του τον άξιζε. Ειδικά για σειρά χαλάρωσης ή φαγητού είναι ιδανική επιλογή.

Διαβάστε ακόμα:

gif03

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s